Γιατί η Νέα εποχή βάλλει κατά της Παλαιάς Διαθήκης;

Γιατί η Νέα εποχή βάλλει κατά της Παλαιάς Διαθήκης;

Ενδοεκκλησιαστική υποτίμηση της Παλαιάς Διαθήκης.

του Αρχιμ. π. Σαράντη Σαράντου,
εφημερίου Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Αμαρουσiου

Η Νέα εποχή βάλλει κατά της Π. Δ.

Η Νέα Εποχή επιδιώκει, πάση θυσία, να εμφανίζεται παντού και πάντοτε με το καλύτερο, γοητευτικότερο και εκσυγχρονιστικότερο πρόσωπο. Ίσως η πρώτη προτεραιότητα των σχεδιαστών της Νέας Εποχής να είναι Εκκλησίες γεμάτες, αλλά με αλλοτριωμένη την Ορθόδοξη πίστη. Εκκλησία με πλήθος κόσμου, αλλά με άλλες αρχές, άλλο ήθος, άλλη κοσμική νοοτροπία. Εκκλησία που εύκολα και άνετα μπορεί να εξομοιωθεί με την παναίρεση του Παπισμού, το χάος του Προτεσταντισμού και με το ψεύδος όλων των άλλων θρησκειών. Ύψιστη φιλοδοξία της Νέας Εποχής επομένως είναι η εξομοίωση της Ορθόδοξης Θεανθρωπολογίας με όλα τα ουμανιστικά θρησκευτικά συστήματα και η ουσιαστική συμμετοχή της στο Πανόραμα της Πανθρησκείας μέσω του υπαρκτού και αενάως δρώντος Οικουμενισμού.

Μέθοδος πολεμικής της Ν. Εποχής η διγλωσσία

Μέθοδος και τακτική της Νέας Εποχής είναι η διγλωσσία η η πολυγλωσσία μέσω των οποίων επιδιώκει να σπέρνει την αμφιβολία και την αμφισβήτηση στη μεγαλειώδη και αριστουργηματική θεία Λατρεία μας, η οποία εκφράζει, θεοπνεύστω λογική, τη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας, την ανθρωπολογία της, την κοσμολογία και την εσχατολογία της. Χαρακτηριστικό δείγμα τέτοιας δίγλωσσης νοοτροπίας είναι το Υπόμνημα του Μητροπολίτου πρώην Κοζάνης κυρού Διονυσίου μέσα στο οποίο και γενικά επαινείται η λειτουργική μας Παράδοση, αλλά και βήμα-βήμα πολυβολείται η γλώσσα της λατρείας μας, η Βυζαντινή Μουσική, το τυπικό, οι ιεροψάλτες, ο λαός και οι κληρικοί με τη συντεχνιακή συμπεριφορά τους. Έτσι όχι μόνο από αυτό το χαρακτηριστικό δείγμα, αλλά και από άλλες κατευθύνσεις, άμεσα η έμμεσα νεοεποχίτικες, εισάγεται και καλλιεργείται η αμφισβήτηση γι' αυτό τον αγιασμένο χώρο της θείας Λατρείας μας, που κατά τις προηγούμενες γενιές κληρικών και λαϊκών βρισκόταν στο απυρόβλητο της εκσυγχρονιστικής -τάχα επιστημονικής- κριτικής νοοτροπίας.

Απομάκρυνση του Ψαλτηρίου από τις Ιερές Ακολουθίες

Ένα πολύ συγκεκριμένο κομμάτι της θείας Λατρείας μας, το Ψαλτήριο, που είχε και έχει θεμελιακή θέση σ' αυτήν, πολεμείται τόσο από τούς θεσμικούς ανανεωτές όσο και από τούς αδαείς περί τη λατρεία κληρικούς και ιεροψάλτες.
Τα καθίσματα του ψαλτηρίου στην αρχή της ιεράς Ακολουθίας του Όρθρου και του Εσπερινού, με ένα πολύ απλό, φυσικό και διακριτικότατο τρόπο εισάγουν τον πιστό, τον κάθε πιστό, από τον κόσμο και την αθεωμένη λογική του στο ισόγειο του λατρευτικού οικοδομήματος. Η απλή ανάγνωση του ιερού Ψαλτήρος που γίνεται χύμα, δηλ. ευανάγνωστα και χωρίς απαγγελία από τον έμπειρο θεσμοθετημένο αναγνώστη, δίνει τη δυνατότητα στον ακροατή πιστό να συνάξει τον εσκορπισμένο νου του και να τον οδηγήσει στα ανώτερα δώματα της θείας Λατρείας.
Οι πολύ ζωντανές εικόνες, παρμένες από τη χριστοποιούμενη πραγματικότητα του παρόντος κόσμου, οι μεταφορές και οι παρομοιώσεις, τα αριστουργηματικά γλωσσικά και λογοτεχνικά στοιχεία του ψαλτηρίου, αποτελούν αναντικατάστατη πνευματική τροφή που αφυπνίζει από το λήθαργο της κοσμικοποιημένης ζωής και αναζωογονεί την τραυματισμένη και αιμάσσουσα από την αμαρτία ψυχή κάθε πιστού, κάθε ακροατή.

Αξιολόγηση του Ψαλτηρίου

Εμείς οι ορθόδοξοι κληρικοί και λαϊκοί είμαστε τυχεροί, γιατί στο πρώτο μέρος της θείας Λατρείας μας - Όρθρου και Εσπερινού και των Παρακλητικών κανόνων - έχουμε τη χαρισματική ευκαιρία να διαπιστώνουμε τη διαχρονικότητα της Εκκλησίας μας. Οι ρίζες της και τα θεμέλιά της βρίσκονται χίλια περίπου χρόνια προ της ελεύσεως του Κυρίου μας επί της γης, προ της ενανθρωπίσεώς Του. Μαθαίνουμε ότι αυτό το ιερό κείμενο του Ψαλτηρίου έγινε ανάγνωσμα μέσα στη συναγωγή της Π. Δ., το οποίο είχε την ευκαιρία να ακροασθεί και ο ίδιος ο Κύριός μας και με αφορμή αυτόν τον ιερό Ψαλτήρα να οικοδομήσει το νέο κήρυγμά του προς προετοιμασία και συγκρότηση του Σώματός Του, του Σώματος της Εκκλησίας.
Σύμφωνα με το Τυπικό της Εκκλησίας μας μέσα σε μια εβδομάδα διαβάζεται ολόκληρο το Ψαλτήριο, κατανεμημένο στα καθίσματα, τα περισσότερα κατά την ιερά ακολουθία του Όρθρου και λιγότερα κατά την ιερά Ακολουθία του Εσπερινού.

Το Ψαλτήριο και ο γέροντας Πορφύριος

Στα βιβλία που έχουν γραφεί για το θεοφώτιστο γέροντα π. Πορφύριο αναφέρεται η σχέση του με το ιερό Ψαλτήριο. Όταν πρωτοπήγε στο Άγιο Όρος, οι γέροντες τον έβαλαν στην ιερά Ακολουθία να διαβάσει τα καθίσματα του Ψαλτηρίου. Αυτός όμως δεν μπορούσε να διαβάσει ούτε μια λέξη, ούτε την πρώτη λέξη Μακάριος την οποία και συλλάβιζε : Μα-κά-ρι-ος. Η υπακοή, η υπομονή και η συνεχής άσκηση τον έμαθαν όχι μόνο να διαβάζει ευανάγνωστα, αλλά και να ετυμολογεί εις άπειρον πνευματικόν βάθος τα θεία νοήματα και βιώματά του, αλλά και μεταγενέστερα να στηρίζει την εν Χριστώ πνευματική καθοδήγηση των πιστών πάνω στο ιερό Ψαλτήριο, σαν να είναι θεόπνευστο πατερικό κείμενο. Και φυσικά είναι θεόπνευστο, ισοστάσιο και ισόκυρο της Καινής Διαθήκης κείμενο, αφού αποτελεί και το πιο αντιπροσωπευτικό πνευματικό Βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, την οποία ανεπιφύλακτα και αφειδώς χρησιμοποιεί κατά τη θεία Λατρεία η Ορθόδοξη Εκκλησία μας.

Ψαλτήριο Παρακλητική

Ο Άγιος Γέροντας συνήθιζε και όταν βρισκόταν στα Καλλίσια και στο Μήλεσι, εκτός βέβαια της θείας Λατρείας να βάζει κάποιους μέσα στο κελλάκι του να του διαβάζουν από το Ψαλτήριο η από την Παρακλητική εναλλάξ, γιατί θεωρούσε και τα δύο αυτά ιερά κείμενα ως θεραπευτικά δια παν είδος πνευματικής, ψυχικής, γιατί όχι και σωματικής ασθενείας. Ήθελε μάλιστα να γίνεται η ανάγνωση με ένα σωστό τόνο, έτσι ώστε η όλη προσωπικότητα του εξομολογηθέντος πιστού να συγκροτείται από την ανάγνωση και να φεύγει παίρνοντας μαζί του ως ιερό θεραπευτικό κανόνα το Ψαλτήριο και την Παρακλητική.

Οι Πνευματικοί Πατέρες και το Ψαλτήριο

Πολλοί άλλοι πνευματικοί πατέρες ανά την Αγία Ορθοδοξία μας συνιστούν και στα νεόφυτα πνευματικά τέκνα τους και στα πιο καταρτισμένα να εντρυφούν και κατ' ιδίαν στη μελέτη του ιερού Ψαλτηρίου, οι μεν πρώτοι για εδραίωση στην εν Χριστώ πνευματική ζωή, οι δε δεύτεροι για διατήρηση και αύξηση της θείας Χάριτος.

Ο Ιερός Χρυσόστομος και ο Μ. Βασίλειος για το Ψαλτήριο

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Μέγας Βασίλειος και πολλοί άλλοι Πατέρες, όχι μόνο έχουν ερμηνεύσει το κείμενο του ιερού Ψαλτηρίου, το οποίο και θεωρούν θεόπνευστο, αλλά και μέσα από τούς λόγους τους φαίνεται ο ίδιος κοινός φωτισμός του Αυτού Αγίου και Τελεταρχικού και Φωτιστικού Πνεύματος, το οποίο φωτίζει και τον ιερό συγγραφέα, τον Προφητάνακτα Δαυίδ και τούς Ερμηνευτές αγίους Πατέρας, ώστε να καθοδηγούν το ποίμνιο της Εκκλησίας. Διαβάζοντας την Ερμηνεία του ιερού Χρυσοστόμου στο Ψαλτήριο για παράδειγμα, βεβαιωνόμαστε ότι και ο Δαυίδ και ο ιερός Χρυσόστομος έχουν κοινή πνευματική καταγωγή, κοινούς ιερούς λογισμούς, κοινά βιώματα, πνευματική συγγένεια. Διαβάζοντάς τους αμφοτέρους νομίζεις ότι έζησαν την ίδια εποχή και αντιμετώπισαν από κοινού τα ίδια ποιμαντικά προβλήματα.

Ο Δαυΐδ πατέρας του Ψαλτηρίου

Μεγίστη σημασία δίνει ο ιερός Χρυσόστομος στην αγιαστική δύναμη της μετανοίας και από προσωπική εμπειρία και από τη γνώση των ενδομύχων των ψυχών των ποιμαινομένων του. Ακριβώς τα ίδια βιώματα απολυτρωτικής μετανοίας μετά από τα γνωστά προσωπικά του παθήματα - αμαρτήματα φέρνει ο Προφητάναξ στο Φως της ανά τούς αιώνες διαχρονικής δημοσιότητος.
Είναι μεγάλη αδικία για την πάμπλουτη Λειτουργική μας Παράδοση να παραμερίζουμε χωρίς ενοχές το ιερό Ψαλτήριο από τις ιερές Ακολουθίες μας και να καταδικάζουμε εαυτούς και αλλήλους στην πνευματική ορφάνια.

Τουρκοκρατία Ψαλτήριο

Και ας μη ξεχνάμε ότι οι βασανισμένοι κάτω από την τουρκοκρατία πρόγονοί μας επιβίωσαν με σωσίβιο λέμβο την Εκκλησία μας και με οδηγητικά κουπιά σ' ολόκληρη την παιδεία τους το ιερό Ψαλτήριο και την Παρακλητική.

Τα αναγνώσματα της Π. Δ. στους πανηγυρικούς Εσπερινούς

Η ενδοεκκλησιαστική υποτίμηση της Π. Δ. φαίνεται και από την αυθαίρετη μείωση η τελεία απομάκρυνση των Παλαιοδιαθηκικών αναγνωσμάτων από τούς Εσπερινούς Μεγάλων Εορτών Δεσποτικών, Θεομητορικών η Αγίων. Κρίμα επίσης που παραλείπουμε τα περισσότερα Παλαιοδιαθηκικά αναγνώσματα του Μεγάλου Σαββάτου και αρκούμαστε μόνο στα τρία.
Τα αναγνώσματα των Μεγάλων Εσπερινών είναι επιλεγμένα από τη Γένεση, από τα Προφητικά και Διδακτικά Βιβλία η από άλλα Ιστορικά, μεστά όλα δυνατών μηνυμάτων άκρως παιδαγωγικών.

Επίσης μεγίστης παιδαγωγικής και πνευματικής σημασίας είναι τα κείμενα των οκτώ Ωδών της Π. Δ. που περιλαμβάνονται στο Μέγα Ωρολόγιο και κανονικά με σειρά πρέπει να διαβάζονται στον Όρθρο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η πρέπει να προηγούνται ως οδηγητικοί και συνδετικοί στίχοι πριν από κάθε τροπάριο των Υμνολογικών κανόνων, οι οποίοι κανόνες αποκαλύπτουν το μεγαλείο της θείας Λατρείας μας. Κατά τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη εικονίζουν την απίστευτη για μας, τούς μη πεπαιδευμένους λειτουργικά, λαμπρότητα της Ουράνιας θείας Λατρείας.
Ουσιαστική πνευματική εν Χριστώ ωφέλεια έχει το χριστεπώνυμο πλήρωμα κάθε φορά που τολμάμε αναλύσεις ερμηνευτικές, του Κυρίου συνεργούντος, των παραπάνω αναφερθέντων παλαιοδιαθηκικών Κειμένων. Έκπληξη, ιερό ενθουσιασμό και χαρά αναγεννητική μαζί με ευγνωμοσύνη εκφράζουν οι πιστοί μας για τη γνωριμία με αυτά τα κείμενα, που είναι ανοιχτά παράθυρα της Βασιλείας των Ουρανών κατά τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο.
Αλλά και χωρίς αναλύσεις οι καλοπροαίρετοι άνθρωποι όταν ακροώνται κατά την ιερά Ακολουθία τα κείμενα αυτά της Π. Δ. με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος ροφούν ως ηδύτατο μέλι πνευματικό τις μυστικές πνευματικές βιταμίνες τους.

Πολεμική της Π. Δ. από τούς δήθεν Αρχαιολάτρεις

Η θεόπνευστη Παλαιά Διαθήκη σήμερα πολυβολείται απο τούς δήθεν λάτρεις του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού ως κείμενο Εβραϊκό. Εσκεμμένα όμως εθελοτυφλούν μπροστά σ' ένα κείμενο Ελληνικό-Ελληνικότατο.

Θα έπρεπε, αν πράγματι είναι λάτρεις των προγονικών θησαυρών μας και όχι στυγνοί αιρετικοί, να εντάξουν στην αρχαιοελληνική περιουσία μας και την Παλαιά Διαθήκη, τον αμύθητο πλούτο της θαυμάσιας και θεόπνευστης ερμηνευτικής Ελληνιστικής παραγωγής. Προφανέστατα κανείς απ' αυτούς δεν έχει διαβάσει ούτε μία φορά το Ελληνικό Κείμενο των εβδομήκοντα.

Οτιδήποτε ρυπαρό και ποταπό λέγεται κατά της Π. Δ. ασφαλώς και θα προέρχεται από τα γνωστά η άγνωστα αποκρυφιστικά κέντρα της νέας Εποχής που έχουν έτοιμες κονσέρβες κατά οιουδήποτε κειμένου σχετικού με τη θεανδρικότητα του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Επειδή δε θέλουν οι νεοεποχίτες να πολεμήσουν ανοιχτά την Καινή Διαθήκη και να φανούν ωμοί αντίχριστοι, βάλλουν κατά της Παλαιάς Διαθήκης, η οποία προϋποθέτει συνολική γνωριμία μαζί της και σοβαρή ερμηνεία. Κατ' αυτόν τον τρόπο έμμεσα σπέρνουν την αμφιβολία και κατά της Κ. Δ. αφού αμφότερες συνδέονται και κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο αλληλοπεριχωρούνται.
Ακόμα πιο λυπηρό όμως είναι ενδοεκκλησιαστικοί άνδρες να υποτιμούν, ως μη ώφειλε, την Π. Διαθήκη και να επηρεάζονται από την ασέβεια.

Άδικη, η αρνητική κριτική των ευχών Γεννήσεως

Μια μικρή μερίδα κουλτουριάρηδων θεολόγων ή εφημερίων λειτουργών της Εκκλησίας μας μιλούν υποτιμητικά για τις ευχές της Γεννήσεως και του Σαραντισμού, διότι κατά την εκτίμησή τους έχουν Παλαιοδιαθηκική νοοτροπία. Αυτή φαίνεται : α) από φράσεις που μιλούν για προβλήματα και για καθαρμό της λεχούς όπως συνέβαινε στις αντίστοιχες ευχές της Π. Δ. β) για συγχώρεσή της όπως στην Π. Δ. γ) δεν εκφράζουν χαρά και ενθουσιασμό για τη γέννηση ενός νέου ανθρώπου.
Ας δούμε μία-μία αυτές τις κατηγορίες:
α) Η αρνητική κριτική για τις ευχές της γεννήσεως είναι κενή φιλολογία. Γιατί μόνο οι ίδιες οι γυναίκες ξέρουν πόσο αφόρητες είναι οι ωδίνες του τοκετου

πηγή

http://www.sakketosaggelos.gr/Article/1087/

Tags: νεα εποχη παγκοσμιοποίηση, πατήρ σαράντης σαράντος, παλαιά διαθήκη