Ο Άρτος ο ζων

532. Αντί του δένδρού της ζωής υπάρχει ο «Άρτος ο Ζων». Αντί του καρπού του δένδρου της γνώσεως, υπάρχει ο ζωοποιός αυτός Άρτος. Τότε, είχε λεχθή: «Οὐ φάγεσθε ἀπ' αὐτοῦ οὐδὲ μὴ ἅψησθε αὐτοῦ, ἵνα μὴ ἀποθάνητε» (Γεν. γ’ 3). Τώρα λέγεται: «ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα» (Ιω. στ’ 51-58). Τότε, ο Αδάμ και η Εύα πίστευσαν στον Πειραστή και βρήκαν τον θάνατο. Τώρα, αντίθετα, ποιστεύουμε στα λόγια του Κυρίου: «τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου… τοῦτο ἐστι τὸ αἷμά μου» (Ματθ. κστ’ 26, 28) και παίρνουμε νέα ζωή. Σηκωνόμαστε από την ίδια κατεύθυνσι που πέσαμε. Πέσαμε με την απιστία του Θεού, ενωθήκαμε με τον πατέρα του ψεύδους και του θανάτου. Τώρα, συνδεθήκαμε με τον Θεό και Σωτήρα μας, με την Αυτοαλήθεια, και βρήκαμε τη ζωή την αληθινή.

533. Τώρα, ακόμη, στεκόμαστε και πέφτουμε. Αλλά ελπίζουμε ότι κάποτε δεν θα πέφτουμε πλέον, θα είμαστε φθασμένοι σε σημείο που η πτώσις θα είναι αδύνατο να συμβή. Οι Άγγελοι το έχουν επιτύχει αυτό. Είναι πλέον άτρωτοι από το κακό. Και ο πιστός λοιπόν μπορεί να φθάση σ’ αυτό το σημείο. Στο μεταξύ, μάχεται την αμαρτία και ελπίζει ότι θα έλθη η ημέρα της τελικής νίκης κατεπάνω στην αμαρτία και τον θάνατο, τον υιό της αμαρτίας, όπως τον ονομάζει ο ιερός Χρυσόστομος. «Ἔσχατος ἐχθρὸς καταργεῖται ὁ θάνατος» (Α’ Κορ. ιε’ 26).

(Η εν Χριστώ ζωή μου - Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 221-222)

Ὁ θάνατος νεκρώθηκε, ὁ θάνατος καταργήθηκε!

Αγιος Πορφύριος

Συμβούλευε τα πνευματικά του παιδιά να μάθουν απέξω και να λένε συνέχεια τον Κανόνα της Αναστάσεως, β’ τροπάριο.

“ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΟΡΤΑΖΟΜΕΝ ΝΕΚΡΩΣΙΝ,
ΆΔΟΥ ΤΗΝ ΚΑΘΑΙΡΕΣΙΝ,
ΆΛΛΗΣ ΒΙΟΤΗΣ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΥ ΑΠΑΡΧΗΝ
ΚΑΙ ΣΚΙΡΤΩΜΕΝ ΥΜΝΟΥΜΕΝ ΤΟΝ ΑΙΤΙΟΝ,
ΤΟΝ ΜΟΝΟΝ ΕΥΛΟΓΗΤΟΝ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΘΕΟΝ ΚΑΙ ΥΠΕΡΕΝΔΟΞΟΝ”.

Μας βεβαιώνει ο Άγιος όση λύπη κι αν έχουμε, λέγοντας αυτήν ωδή θυμόμαστε ότι ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΝΕΚΡΩΘΗΚΕ
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ.
Κι αυτό έγινε με την Ανάσταση του Χριστού, του ίδιου του Υιού του Θεού και τότε καταργείται κάθε προσωπική μας λύπη.

Τό κλειδί τῆς γνώσεως τῶν πάντων, ὅ,τι μᾶς εἶπε ὁ Χριστός, εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ…

Ὁ Χριστός ἦταν ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους ἕνας ἄνθρωπος· τόσο ἄνθρωπος, ὥστε τόν πῆραν καί τόν σταύρωσαν. Δέν ἔπιπτε στίς αἰσθήσεις τους ὅτι ἦταν ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ· πρᾶγμα τό ὁποῖον δέν ἔπιπτε οὔτε στά μάτια τῶν ἀγγέλων, οὔτε εἰς τά μάτια τῶν δαιμόνων. Δέν ἐγνώριζαν οὔτε οἱ ἄγγελοι, οὔτε οἱ δαίμονες γνώριζαν, ποῖος ἦτο ὁ Ἰησοῦς Χριστός, διότι ἡ Θεότητα εἶναι τελείως ἀφανής. Δέν ὑπάρχει ὀφθαλμός κτιστοῦ πλάσματος πού νά μπορεῖ νά δεῖ τήν Θεότητα. «Οὐδείς» λέει ἡ Ἁγία Γραφή «Θεόν ἑώρακε πόποτε». Ποτέ κανείς δέν εἶδε τόν Θεό. Τί ἔβλεπαν οἱ αἰσθήσεις τῶν ἀνθρώπων στόν Ἰησοῦ Χριστό; Τό σῶμα Του. Ἔβλεπαν τήν Θεότητα; Ὄχι. Ὅπως δέν ἔβλεπαν τήν Θεότητα τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι δέν μποροῦμε νά βλέπουμε τώρα τήν μεταβολή τοῦ κρασιοῦ καί τοῦ ψωμιοῦ σέ σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ. Ἀλλά πῶς τό αἰσθάνονται οἱ αἰσθήσεις μας; Σάν κρασί καί ψωμί. Πῶς αἰσθάνονταν οἱ αἰσθήσεις τῶν ἀνθρώπων, ὅταν πιάσαν τόν Χριστό καί τόν κάρφωσαν στόν Σταυρό; Ἕναν ἄνθρωπο καί τίποτε ἄλλο.

Ποῦ εἶναι ἡ βάση καί τό θεμέλιον ὅτι αὐτό πού κοινωνοῦμε εἶναι τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ;Ἁπλούστατα, γιατί ὁ Χριστός ἀνεστήθη. Καί ἀφοῦ ἀνεστήθη, εἶναι Θεός. Συνεπῶς, ὅταν μᾶς εἶπε θά παίρνετε κρασί καί ψωμί -ἄς τό πῶ ἔτσι ἁπλοελληνικά, ἔτσι χονδρικά- καί θά κάνετε Λειτουργία, αὐτό θά εἶναι τό σῶμα μου καί τό αἷμα μου. «Ποῦ ξέρω ὅτι εἶναι τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ»; Ἀπάντηση. «Τό εἶπε ὁ Χριστός». «Καί ποῦ ξέρω ὅτι αὐτό πού εἶπε εἶναι σωστό»; «Ἀνεστήθη ὁ Χριστός ἀπό τούς νεκρούς, ἀνελήφθη καί κατῆλθεν τό Πνεῦμα τό Ἅγιον καί βεβαίωσε ποιός εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός». Ὥστε τό κλειδί τῆς γνώσεως τῶν πάντων, ὅ,τι μᾶς εἶπε ὁ Χριστός, εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ὀρθότατον. Εἶναι τό θεμέλιον. Σᾶς εἶπα· τό κλειδί εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι, ἄν κάποιος πεῖ: «Τώρα, τί εἶναι αὐτό;». «Τό εἶπε ὁ Χριστός». «Καί γιατί τό εἶπε, καί εἶναι ἔτσι;» «Ναί, γιατί Ἀνεστήθη». Τέλειωσε.

 

✞Γέροντας Αθανάσιος Μυτιληναίος

Μή φοβῆσθε! Ἀλλά θαρσεῖτε, ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμο. Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

3 Μαΐου 2021

«Οράτε μη θροείσθε.» (Μτ. 24,6)

«Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε˙ αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιωάν. ις , 33)

«Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνη την εμήν δίδωμι υμίν• ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν. μη ταρασσέσθω υμών η καρδία μηδέ δειλιάτω» (Ιωάν. ιδ’ 27).

 

 

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Επίσκοπος Αχρίδος

 

 

Σε κάθε εποχή, κράζει στους δικούς Του ο Κύριος- μη φοβήσθε! Καθώς στους μαθητές κατά την ώρα της καταιγίδας, έτσι και σε κάθε βαπτισμένη ψυχή και σε κάθε δοκιμαζόμενο άνθρωπο κράζει: μη φοβήσαι! Όταν οι πιστοί δειλιάσουν από τη δύναμη των ανθρώπων, Εκείνος πάλι, όπως άλλοτε στους Αποστόλους, εμφανίζεται και λέει: μην τους φοβήσθε! «Μη φοβηθείτε από των αποκτενόντων το σώμα, την δε ψυχήν μη δυναμένων αποκτείναι» (Μτ. 10, 28).

Όταν οι πιστοί λυγίσουν από το φόβο μπροστά στα φοβερά φαινόμενα της δυνάμεως του Θεού του Σινά, τότε Εκείνος, ο Ανίκητος Στρατηγός, αντιλαμβάνεται του στρατού Του και τον ενθαρρύνει: «εγέρθητε και μη φοβήσθε!» (Μτ. 17, 6). Όταν ενσκήψουν όλες οι προφητευμένες φρικαλεότητες στον άθεο αυτό κόσμο και η γη θα συνταράσσεται από τους πολέμους, προβλέποντάς τα όλα Εκείνος, ενθαρρύνει τους στρατιώτες Του λέγοντας ΟΡΑΤΕ ΜΗ ΘΡΟΕΙΣΘΕ! (Μτ. 24,6)

Και όταν ο κόσμος όλος εξεγερθεί εναντίον της Εκκλησίας Του, Εκείνος λέει «αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο » (Ιω 16,33)

Η Εκκλησία του Χριστού ήταν νικηφόρα όχι μονάχα εν Ελευθερία αλλά και υπό το κράτος της δουλείας. Αυτό αποτελεί μία από τις μεγάλες διαφορές ανάμεσα στην πίστη μας και στις μη χριστιανικές ομολογίες οι οποίες μπορούν και επικρατούν μόνο εν ελευθερία και μέσα από την κοσμική ισχύ, ενώ καταπιεζόμενες και αποτασσόμενες, χαλαρώνουν σύντομα και καταρρέουν. Αλλιώς έχουν τα πράγματα με τους ορθοδόξους χριστιανούς. Αποδεχόμενοι το πάθος ως δωρεά του Θεού, προσεγγίζοντας τον θάνατο ως την πύλη των ουρανών, τα τέκνα της Εκκλησίας του Θεού αισθάνονται πολίτες ενός ανυπέρβλητα μεγάλου Βασιλείου το οποίο αδυνατούν να βλάψουν όλα τα όπλα της κολάσεως και οι κακίες.

Και αν κάποιος πει ότι η Ορθοδοξία είναι αδυναμία, μην θυμώσετε αλλά απαντήσατε’ είναι αδυναμία, αλλά αδυναμία Θεού η οποία είναι ισχυρότερη από τους ανθρώπους, τους δαίμονες και τον θάνατο. Χιλιάδες φορές στους αιώνες πού πέρασαν, νόμισαν οι άνθρωποι ότι το σκάφος της Ορθοδοξίας θα βουλιάξει. Μα ούτε βούλιαξε ούτε και θα βουλιάξει. Είναι τέτοιο το σκαρί και τέτοιος ο Τιμονιέρης πού είναι αδύνατον να βουλιάξει.

Η Ορθοδοξία δεν διδάσκει κάποια ξεχωριστή γνώση αλλά την Αλήθεια, διά της οποίας το σύμπαν ζει και αναπνέει, στην οποία βρίσκουν τη σωτηρία όλα τα πράγματα τα οποία ζουν για να σωθούν από την άγνοια, την ασθένεια και το φόβο. Η Ορθοδοξία είναι αλήθεια, αγιότης και αγαθοσύνη, συγκερασμένες σε μια ζωοποιό ενότητα πού ονομάζεται αγάπη.

Αν θέλουμε να δοξάζουμε ορθά τον Θεό και στ’ αλήθεια να είμαστε ορθόδοξο έθνος, πρέπει να το κάνουμε όχι μονάχα με το περήφανο όνομά μας, αλλά και με το ταπεινό και καθαρό πνεύμα της αλήθειας, της αγιότητος και της αγαθοσύνης.

 

Η αλήθεια δεν μπορεί να γνωσθεί, αλλά αποκαλύπτεται μόνον στους αγίους πού διαθέτουν πνευματικά μάτια.

Δεν μπορεί να γίνει ειρήνη και ενότητα ανάμεσα σε Αγίους και εγκληματίες ως το τέλος της συντέλειας… Άνθρωποι και λαοί θα ενωθούν φυσικώς όταν καταστούν αγιότεροι. Και οι «εκκλησίες» θα ενωθούν φυσικώς όταν φουσκώσουν από αγιότητα.

Ώ, αν γνώριζαν οι άνθρωποι ότι ο Βασιλεύς και Κύριος τους βλέπει αδιάλειπτα – αυτός ο ίδιος μεγαλόπρεπος και απαράλλακτος Βασιλεύς και Κύριος τον οποίον είδε μόνον μια φορά ο Ησαΐας και πλημμύρισε από φόβο και φρίκη! Καμία αμαρτία δεν θα ερχόταν τότε στο νου των ανθρώπων και καμιά ακαθαρσία. Είτε βλέπει ο άνθρωπος τον Θεό είτε όχι, Εκείνος όμως τον βλέπει. Δεν είναι τούτο φρικτό για έναν βλάσφημο; Δεν είναι τούτο παραμυθία για τον πάσχοντα χριστιανό;

Αγιοπνευματικές Διδαχές γιά τον Θεό και τους ανθρώπους , Αγίου Νικολάου Αχρίδος, ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ”

Τη πρεσβεία Κύριε, πάντων των αγίων,και της Θεοτόκου, την σην ειρήνην δος ημίν, και ελέησον ημάς, ως μόνος οικτίρμων.

 

 

https://iconandlight.wordpress.com/2017/10/17/μη-φοβήσθε-αλλά-θαρσείτε-εγώ-νενίκηκα/

Τι ’ναὶ τοῦτο; Σιωπὴ βαθειὰ σήμερα στὴ γῆ…

4 Μαΐου 2021

Τι ’ναὶ τοῦτο; Σιωπὴ βαθειὰ σήμερα στὴ γῆ. Σιωπὴ βαθειὰ καὶ ἡσυχία βαθειά. Σιωπὴ βαθειά, γιατὶ ὁ Βασιλιὰς κοιμᾶται. Ἡ γῆ φοβήθηκε καὶ ἡσύχασε, γιατὶ ὁ Θεὸς μὲ τὸ σῶμα κοιμήθηκε κι ἐκείνους πού αἰῶνες κοιμόνταν ἀνέστησε. Ὁ Θεὸς μὲ τὸ σῶμα πέθανε καὶ ὁ ἄδης τρόμαξε. Ὁ Θεὸς γιὰ λίγο κοιμήθηκε κι αὐτοὺς πού βρίσκονταν στὸν ἄδη ξύπνησε. Οἱ πύλες τοῦ ἄδη ἀνοίγονται.Ὅσοι κοιμᾶστε ἀπ’ τοὺς πανάρχαιους αἰῶνες, χαρεῖτε! Ὅσοι βρίσκεστε στὸ σκοτάδι, στὸν τόπο πού τὸν σκιάζει ὁ θάνατος, ὑποδεχθεῖτε τὸ δυνατὸ Φῶς! Ἀνάμεσα στοὺς δούλους ἔρχεται ὁ Κύριος. Ἀνάμεσα στοὺς νεκροὺς ὁ Θεός. Ἀνάμεσα στοὺς θνητοὺς ἡ ζωή. Ἀνάμεσα στοὺς ἐνόχους ὁ ἀθῶος. Ἀνάμεσα στοὺς βυθισμένους στὸ σκοτάδι τὸ ἀνέσπερο Φῶς. Ἀνάμεσα στοὺς αἰχμαλώτους ὁ ἐλευθερωτής. Ἀνάμεσα σ’ αὐτοὺς πού βρίσκονται στὰ καταχθόνια, Ἐκεῖνος πού βρίσκεται πάνω ἀπ’ τοὺς οὐρανούς.

Ἅγιος Ἐπιφάνιος Κύπρου

26. Ἡ φιλαργυρία καί ἡ πλεονεξία Ζ'- Ἡ θεραπευτική, 3-5-2021, Ἀρχιμ. Σάβ...

Ἐρωτήσεις – ἀπαντήσεις γιά τά πάθη, τόν δαιμονισμό καί τήν δαιμονική ἐπήρεια.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης
6 Μαΐου 2021
Ερωτήσεις – απαντήσεις για τα πάθη, τον δαιμονισμό και την δαιμονική επήρεια
 
Απόσπασμα από την ομιλία:
 
Ἡ φιλαργυρια καί η πλεονεξια Ζ’- Ἡ θεραπευτική τῶν πνευματικῶν νοσημάτων, τομ. Α΄, Jean Claude Larchet, 3-5-2021, Αρχιμ. Σάββα Αγιορειτου
 
Ακούστε όλη την ομιλία εδώ:
 
https://www.youtube.com/watch?v=w1UzafJ0NKI
 
Αν έχουμε κάποιο πάθος είμαστε δαιμονισμένοι και θέλουμε εξορκισμό, ή είναι αμαρτωλές πράξεις;
 
Ερώτηση: Πάτερ, η φιλαργυρία, όπως και τα άλλα πάθη είναι δαίμονες που είναι μέσα μας, δηλαδή αν έχουμε κάποιο πάθος είμαστε δαιμονισμένοι και θέλουμε εξορκισμό, ή είναι αμαρτωλές πράξεις;
 
Απάντηση: Υπάρχει ο λεγόμενος υποστατικός δαιμονισμός που σημαίνει ότι ο διάβολος ως υπόσταση, ως πρόσωπο, κατοικεί μέσα μας, έχει δηλαδή καταλάβει ένα μέρος του σώματός μας και εκεί κάθεται, σαν να είναι κατοικία του, σαν το σπίτι του. Αυτή είναι οι κατεξοχήν, ας πούμε, δαιμονισμένοι, με την στενή έννοια του όρου.
 
Οι υπόλοιποι που έχουμε τα διάφορα πάθη, έχουμε την δαιμονική επιρροή, δαιμονική ενέργεια, αλλά όχι υποστατικό δαιμονισμό, δηλαδή να κατέχει ο διάβολος ένα μέρος του σώματός μας, κάπου να μένει εκεί και να μας επηρεάζει όντας μέσα μας. Αλλά έχουμε δαιμονική επιρροή, όσοι εμμένουμε στα πάθη, τα καλλιεργούμε, υποτασσόμαστε σε αυτά και τα ακολουθούμε και τα εκπληρώνουμε, έχουμε δαιμονική επήρεια.
 
Αν τώρα ο άνθρωπος δεν μετανοεί, μπορεί αυτή η δαιμονική επήρεια να γίνει και υποστατικός δαιμονισμός, να κατοικήσει δηλαδή ο διάβολος μέσα στο σώμα του ανθρώπου και να χρησιμοποιεί το σώμα του ανθρώπου. Μπορεί δηλαδή να χρησιμοποιεί τις φωνητικές του χορδές, ας πούμε, και να μιλάει ο διάβολος χρησιμοποιώντας την φωνή του ανθρώπου. Και έχουμε τέτοιες περιπτώσεις δαιμονισμένων που μιλάει ο διάβολος μέσα από αυτούς, όχι πάντα, όταν θέλει, και κατά παραχώρηση Θεού, χρησιμοποιεί τον άνθρωπο για να φανερωθεί. Ή μπορεί να κάνει κινήσεις άτακτες, να σκίζει τα ρούχα του, να φωνάζει, να επιτίθεται, όπως περιγράφονται περιπτώσεις δαιμονισμένων στο Ιερό Ευαγγέλιο. Αυτοί έχουν τον υποστατικό δαιμονισμό.

 
Οι άλλοι, όπως είπα, που κυριαρχούν τα πάθη σε αυτούς και δεν μετανοούν και δεν θέλουν να μετανοήσουν και καλλιεργούν τα πάθη, αυτοί έχουν την δαιμονική επήρεια, την δαιμονική ενέργεια. Και εξορκισμό κατεξοχήν χρειάζονται αυτοί που έχουν υποστατικό δαιμονισμό, σε αυτούς πρέπει να διαβάζονται οι εξορκισμοί, όπως έλεγε και ο Άγιος Παΐσιος, για να φύγει ο διάβολος από το σώμα τους, για να εκδιωχθεί με την ιερατική εξουσία που έχουν οι ιερείς από τον Χριστό να διώχνουν δαιμόνια.
 
Στους υπόλοιπους χρειάζεται εξομολόγηση, χρειάζεται μετάνοια και όλα αυτά τα θεραπευτικά μέσα που μας προτείνουν οι Άγιοι Πατέρες για το κάθε πάθος, θα πρέπει να τα αξιοποιήσουν, να τα χρησιμοποιήσουν για να απαλλαχτούν από την δαιμονική επήρεια και να μην επιτρέπουν στον διάβολο να τους επηρεάζει.
 
Απομαγνητοφώνηση 4λεπτου αποσπάσματος ομιλίας: 1.05΄- 1.09΄
 
 
 
Πάτερ, για αυτές τις αμαρτίες, που είναι από δαιμονική επήρεια, θα κριθούμε;
 
Ερώτηση: Πάτερ, για αυτές τις αμαρτίες, που είναι από δαιμονική επήρεια, θα κριθούμε;
 
Απάντηση: Βεβαιότατα θα κριθούμε, γιατί τίποτα δεν γίνεται από εμάς χωρίς εμάς. Έχουμε και εμείς μερίδιο ευθύνης γιατί συγκατατιθέμεθα. Μπορεί ο διάβολος να μας επηρεάζει, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μας καθορίζει, δεν μας εγκλωβίζει απόλυτα, δεν μας αναγκάζει να κάνουμε αυτό που κάνουμε. Πάντα το κάνουμε με την ελεύθερη συγκατάθεσή μας, με την συνεργασία μας.
 
Τώρα, ένας ο οποίος βεβαίως έχει κυριαρχηθεί από το πονηρό πνεύμα, εκείνος βέβαια δεν έχει ευθύνη, την ώρα που κυριαρχείται απόλυτα από το δαιμονικό πνεύμα, αλλά έχει ευθύνη, διότι κάποιες αμαρτίες ενδεχομένως έκανε και κατά παραχώρηση Θεού, μπήκε μέσα του το πονηρό πνεύμα.
 
Ο άνθρωπος όμως ο οποίος έχει δαιμονική επήρεια δεν σημαίνει ότι είναι ελεύθερος από την ενοχή, γιατί ακριβώς εάν συνεργαστεί με τις υποβολές του διαβόλου και αμαρτάνει επηρεαζόμενος από τον διάβολο, συνεργάζεται και αυτός και έχει ευθύνη.
 
Επομένως δεν μπορεί να πει κανείς ότι: «Τι να κάνω αφού με επηρεάζει ο διάβολος, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς». Μπορείς να κάνεις, μπορείς να αντισταθείς. «ἀντίστητε τῷ διαβόλῳ, καὶ φεύξεται ἀφ᾿ ὑμῶν·» (Ιακ. 4,7). Όσο δεν αντιστεκόμαστε και συγκατατιθέμεθα, τόσο είμαστε ένοχοι, αμαρτάνουμε δηλαδή.
 
Το πρώτο στάδιο που λέγεται προσβολή, τα είχαμε πει κάποια άλλη φορά αυτά, είναι ανένοχο. Όταν δηλαδή ο διάβολος έρχεται και μας ψιθυρίζει στο αυτί: ¨Κάνε αυτό», μας βάζει έναν λογισμό, μας προσβάλλει, μας κάνει την επίθεσή του και μας βάζει μια σκέψη, έναν λογισμό: Κάνε αυτό». Αυτό δεν έχει αμαρτία, μέχρι εκείνη την στιγμή. Από την στιγμή που ο άνθρωπος θα στήσει αυτί και θα αρχίσει να συζητάει με τον διάβολο, θα αρχίσει να βλέπει εντός εισαγωγικών την πρόταση του διαβόλου, να την σκέπτεται, να την εξετάζει και να κάνει μια συζήτηση μαζί του, από εκείνη την στιγμή αρχίζει και να μπαίνει στην περιοχή της ενοχής και της αμαρτίας. Και όταν πλέον θα συγκατατεθεί με την πρόταση του διαβόλου, τότε βέβαια έχει ήδη κάνει την αμαρτία μέσα του, στην καρδιά του.
 
Απομαγνητοφώνηση 3λεπτου αποσπάσματος ομιλίας: 1.09΄= 1.12΄

Μόνο στήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἐξηγοῦνται ὅλα τά θαύματά Του, ὅλες οἱ ἀλήθειές Του, ὅλα τά λόγια Του, ὅλα τά γεγονότα τῆς Καινῆς Διαθήκης. Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

9 Μαΐου 2021

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Χωρίς την Ανάσταση του Χριστού δεν θα υπήρχε Χριστιανισμός!

Εάν υπάρχει μια αλήθεια στην οποία θα μπορούσαν να συνοψισθούν όλες οι ευαγγελικές αλήθειες, η αλήθεια αυτή θα ήταν η ανάσταση του Χριστού. Και ακόμη, εάν υπάρχει μια πραγματικότητα στην οποία θα μπορούσαν να συνοψισθούν όλες οι καινοδιαθηκικές πραγματικότητες, η πραγματικότητα αυτή θα ήταν η ανάσταση του Χριστού. Μόνο στην ανάσταση του Χριστού εξηγούνται όλα τα θαύματά Του, όλες οι αλήθειές Του, όλα τα λόγια Του, όλα τα γεγονότα της Καινής Διαθήκης.

Μέχρι την ανάστασή Του ο Κύριος δίδασκε για την αιώνια ζωή, αλλά με την ανάστασή Του έδειξε ότι ο Ίδιος όντως είναι η αιώνια ζωή. Μέχρι την ανάστασή Του δίδασκε για την ανάσταση των νεκρών, αλλά με την ανάστασή Του έδειξε ότι ο Ίδιος είναι πράγματι η ανάσταση των νεκρών. Μέχρι την ανάστασή Του δίδασκε ότι η πίστη σ’ Αυτόν μεταφέρει εκ του θανάτου εις την ζωήν, αλλά με την ανάστασή Του έδειξε ότι ο Ίδιος νίκησε το θάνατο και έτσι εξασφάλισε στους θανατωμένους ανθρώπους τη μετάβαση εκ του θανάτου στην ανάσταση.

Με την αμαρτία ο άνθρωπος έγινε θνητός και πεπερασμένος• με την ανάσταση του Θεανθρώπου γίνεται αθάνατος και αιώνιος. Σ’ αυτό δε ακριβώς έγκειται η δύναμη και το κράτος και η παντοδυναμία της του Χριστού αναστάσεως. Και για αυτό χωρίς την ανάσταση του Χριστού δεν θα υπήρχε καν ο Χριστιανισμός.

Μεταξύ των θαυμάτων η ανάσταση του Κυρίου είναι το μεγαλύτερο θαύμα. Όλα τα άλλα θαύματα πηγάζουν από αυτό και συνοψίζονται σ’ αυτό. Απ’ αυτό πηγάζουν η πίστη και η αγάπη και η ελπίδα και η προσευχή και η θεοσέβεια. Αυτό είναι εκείνο το οποίο καμία άλλη θρησκεία δεν έχει• αυτό είναι εκείνο το οποίο ανυψώνει τον Κύριο υπεράνω όλων των ανθρώπων και των θεών. Αυτό είναι εκείνο το οποίο κατά τρόπο μοναδικό και αναμφισβήτητο δείχνει και αποδεικνύει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Θεός και Κύριος σε όλους τους ορατούς και αόρατους κόσμους.

Το ότι ο άνθρωπος πιστεύει αληθινά στον Αναστάντα Κύριο το αποδεικνύει με το να αγωνίζεται κατά της αμαρτίας και των παθών και εάν μεν αγωνίζεται, πρέπει να γνωρίζει ότι αγωνίζεται για την αθανασία και την αιώνια ζωή. Εάν όμως δεν αγωνίζεται, τότε μάταιη η πίστη του! Διότι, εάν η πίστη του ανθρώπου δεν είναι αγώνας για την αθανασία και την αιωνιότητα, τότε τι είναι; Εάν με την πίστη στο Χριστό δεν φθάνει κανείς στην αθανασία και την επί του θανάτου νίκη, τότε προς τι η πίστη μας; Εάν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, τούτο σημαίνει ότι η αμαρτία και ο θάνατος δεν έχουν νικηθεί. Εάν δε δεν έχουν αυτά τα δύο νικηθεί, τότε γιατί να πιστεύει κανείς στο Χριστό; Εκείνος όμως ο οποίος με την πίστη στον Αναστάντα Χριστό αγωνίζεται εναντίον κάθε αμαρτίας του, αυτός ενισχύει σιγά-σιγά μέσα του την αίσθηση ότι ο Κύριος πραγματικά αναστήθηκε, άμβλυνε το κέντρο του θανάτου, νίκησε το θάνατο σε όλα τα μέτωπα της μάχης.

Χωρίς την ανάσταση δεν υπάρχει ούτε στον ουρανό ούτε κάτω από τον ουρανό τίποτε πιο παράλογο από τον κόσμο αυτό ούτε μεγαλύτερη απελπισία από τη ζωή αυτή, δίχως αθανασία. Σ’ όλους τους κόσμους δεν υπάρχει περισσότερο δυστυχισμένη ύπαρξη από τον άνθρωπο, που δεν πιστεύει στην ανάσταση των νεκρών. Γι’ αυτό, για την ανθρώπινη ύπαρξη, ο Αναστημένος Κύριος είναι τα «πάντα εν πάσιν» σ’ όλους τους κόσμους: ο,τι το Ωραίο, το Καλό, το Αληθινό, το Προσφιλές, το Χαρμόσυνο, το Θείο, το Σοφό, το Αιώνιο. Αυτός είναι όλη η Αγάπη μας, όλη η Αλήθειά μας, όλη η Χαρά μας, όλο το Αγαθό μας, όλη η Ζωή μας, η Αιωνία Ζωή σε όλες τις αιωνιότητες και απεραντοσύνες.