Τετάρτη 12 Μαΐου 2021

Δόξα τῇ Ἁγίᾳ Ἀναστάσει Σου Κύριε! (Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου, Προηγούμενος Ἱ. Μ. Μεγάλου Μετεώρου)


Τὸ χαρ­μό­συ­νο γε­γο­νὸς τῆς Ἀ­να­στά­σε­ως τοῦ Χρι­στοῦ μας γεν­νᾶ στὶς ψυ­χές μας ἐν­θου­σι­α­σμὸ καὶ ἀ­γα­λλί­α­ση, αἰ­σθή­μα­τα ἀ­γά­πης καὶ συγ­χω­ρή­σε­ως. Κα­ταυ­γά­ζει τὸ Ἅ­γι­ον Φῶς τῆς Ἀ­να­στά­σε­ώς Του τὴ γῆ, τὸν οὐ­ρα­νὸ καὶ τὶς ψυ­χές μας. Συ­γκλο­νι­σμέ­νη ὁ­λό­κλη­ρη ἡ ὕ­παρ­ξή μας ψάλ­λει τὸν πα­σχα­λι­νὸ παι­ά­να «Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη!»· καὶ πα­νη­γυ­ρί­ζο­ντας ἀ­ντι­βο­ᾶ σύ­μπα­σα ἡ κτί­ση «Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!».
 
Ὅ­λος ὁ ὀρ­θό­δο­ξος λα­ός μας —νη­στεύ­σα­ντες καὶ μὴ νη­στεύ­σα­ντες, ἐ­γκρα­τεῖς καὶ ρά­θυ­μοι, πλού­σι­οι καὶ πέ­νη­τες, πρῶ­τοι καὶ δεύ­τε­ροι, γνω­ρί­ζο­ντες καὶ μὴ γνω­ρί­ζο­ντες, πι­στεύ­ο­ντες καὶ ἀμ­φι­σβη­τοῦ­ντες— ὅ­λος ὁ ὀρ­θό­δο­ξος λα­ός μας, συ­νε­παρ­μέ­νος ἀ­πὸ τὴν μο­να­δι­κὴ λα­μπρό­τη­τα αὐ­τοῦ τοῦ συ­γκλο­νι­στι­κοῦ θαύ­μα­τος, συμ­με­τέ­χει στὴν πνευ­μα­τι­κὴ εὐ­ω­χί­α αὐ­τῆς τῆς με­γί­στης τῶν ἑ­ορ­τῶν τῆς Πί­στε­ώς μας.
 
Ὁ Ἀναστάς Κύ­ρι­ος Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός, ὁ Σω­τή­ρας τοῦ πε­πτω­κό­τος Ἀ­δάμ, ἀ­πο­τε­λεῖ τό Κέ­ντρο τοῦ Οὐ­ρα­νοῦ καί τῆς γῆς, τό Κέ­ντρο τῆς ῾Ι­στο­ρί­ας καί τῆς Πί­στε­ώς μας, τό Κέ­ντρο τῶν θεί­ων Γρα­φῶν καί τῆς Θεί­ας Λα­τρεί­ας. Γι­ά νά οἰ­κει­ο­ποι­η­θοῦ­με, ὅ­μως, προ­σω­πι­κά τό γε­γο­νός τῆς Ἀναστάσεως πρέ­πει, ταυ­τό­χρο­να, νά ἀ­πο­τε­λεῖ τό Κέ­ντρο τῆς ψυ­χῆς μας, τῆς δι­α­νοί­ας μας, τῆς καρ­δι­ᾶς καί τοῦ εἶ­ναι μας. Πρέ­πει νά εἶ­ναι ὁ σκο­πός τῆς ζω­ῆς μας, τό ἀ­γαλ­λί­α­μα, ὁ πό­θος καί ἡ λα­χτά­ρα μας.
 
Κα­τά τόν θε­ο­φώ­τι­στο πα­τέ­ρα τῆς ᾿Εκ­κ­λη­σί­ας μας Ἅγιο Ἰ­ου­στί­νο Πό­πο­βιτ­ς: «“τά πά­ντα καί ἐν πᾶ­σι Χρι­στός”. Τό ἀ­ντί­θε­τον Αὐ­τοῦ; Τό κε­νόν, τό μη­δέν! Αὐ­τός εἶ­ναι τό Πα­νεῖ­ναι. ᾿Ε­κτός Αὐ­τοῦ, τό μή εἶ­ναι. ῎Αν δέν εἶ­ναι ὁ Χρι­στός μέ­σα σου, δέν εἶ­σαι τί­πο­τε, εἶ­σαι μη­δέν, εἶ­σαι ἕ­να πτῶ­μα, εἶ­σαι τό μή ὄν. Καί τό ἴ­δι­ον τό σύ­μπαν χω­ρίς τόν Χρι­στόν, εἶ­ναι πτῶ­μα, εἶ­ναι μη­δέν, εἶ­ναι μή ὄν. ῾Ο Χρι­στός εἶ­ναι τό Πα­νεῖ­ναι καί ἡ πα­νε­νό­της. Αὐ­τός τά πά­ντα πλη­ροῖ καί τά πά­ντα συ­νέ­χει· ἄ­νευ Αὐ­τοῦ τά πά­ντα εἶ­ναι κε­νά καί ἔ­ρη­μα καί δι­ε­σπαρ­μέ­να. ᾿Ε­άν ἀ­φαι­ρέ­σω­μεν τόν Χρι­στόν ἀ­πό τόν ἄν­θρω­πον, ἀ­πό τόν ἥλι­ον, ἀ­πό τό σύ­μπαν, ἀ­πό τήν μέ­λισ­σαν, τά πά­ντα κρη­μνί­ζο­νται εἰς τό χά­ος, εἰς τό μή εἶ­ναι, εἰς τό μή ὄν, εἰς τόν θά­να­τον. Μό­νον Αὐτός δι­ά τοῦ θε­αν­θρω­πί­νου σώ­μα­τός Του, τῆς ᾿Εκ­κ­λη­σί­ας, συ­νέ­χει τά πά­ντα καί πλη­ροῖ τά πά­ντα».

 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…». Σὲ αὐ­τὲς τὶς τέσ­σε­ρεις λέ­ξεις —ὅ­πως το­νί­ζει ὁ ἅγιος Ἰ­ου­στί­νος— συ­γκε­φα­λαι­ώ­νο­νται καὶ τὰ τέσ­σε­ρα Εὐ­αγ­γέ­λι­α τοῦ Χρι­στοῦ. «Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Κά­θε λέ­ξη καὶ ἕ­να Εὐ­αγ­γέ­λι­ο· τέσ­σε­ρεις λέ­ξεις, ποὺ ἀ­πο­τε­λοῦν ὁ­λό­κλη­ρη τὴν Δι­δα­σκα­λί­α τοῦ Χρι­στοῦ μας, ὁ­λό­κλη­ρη τὴν ἱ­στο­ρί­α τῆς Ἐκ­κ­λη­σί­ας μας, ὁ­λό­κλη­ρη τὴν ὑ­πό­θε­ση τῆς Σω­τη­ρί­ας μας!…
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι ἡ Ἀ­νά­στα­ση τοῦ Χρι­στοῦ μας εἶ­ναι τὸ με­γα­λύ­τε­ρο Θαῦ­μα ὅ­λων τῶν ἐ­πο­χῶν, ὅ­λων τῶν ἐ­πι­γεί­ων καὶ οὐ­ρα­νί­ων κό­σμων· ὅ­τι εἶ­ναι τὸ Θαῦ­μα τῶν θαυ­μά­των· ὅ­τι εἶ­ναι τὸ Θαῦ­μα ἀ­πὸ τὸ ὁ­ποῖ­ο πη­γά­ζουν καὶ στὸ ὁ­ποῖ­ο συ­νο­ψί­ζο­νται ὅ­λα τὰ ἄλ­λα θαύ­μα­τα.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι ὁ Χρι­στός μας εἶ­ναι τέ­λει­ος Ἄν­θρω­πος καὶ τέ­λει­ος Θε­ός· ὅ­τι εἶ­ναι ὁ μό­νος ἀ­λη­θι­νὸς Θε­άν­θρω­πος καὶ Κύ­ρι­ος τοῦ ὁ­ρα­τοῦ καὶ ἀ­ο­ρά­του κό­σμου.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι ὁ ἀ­να­στὰς Κύ­ρι­ός μας εἶ­ναι ὁ νι­κη­τὴς τοῦ θα­νά­του, ὅ­τι ἀ­πέ­κτει­νε τὸν θά­να­το, ὅ­τι «οὐκ ἔ­στι θά­να­τος πλέ­ον»!
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι χά­ρη στὴ νί­κη, χά­ρη στὸν θρί­αμ­βο τοῦ Χρι­στοῦ μας ἐ­πὶ τοῦ θα­νά­του, οἱ ἄν­θρω­ποι ἐ­πὶ δύ­ο χι­λι­ά­δες χρό­νι­α γί­νο­νται —καὶ πά­ντα θὰ γί­νο­νται— Χρι­στι­α­νοί!
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι ὁ ἀ­να­στὰς Κύ­ρι­ός μας ἐ­σκύ­λευ­σε τὸν Ἅ­δη, κα­τήρ­γη­σε τὸν Ἅ­δη, ἐ­νέ­κρω­σε τὸν Ἅ­δη.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει τήν ἐρήμωση τοῦ Ἅδου, τήν κατάλυση, τήν ἐκμηδένιση, τήν συντριβή τῶν πυλῶν τοῦ Ἅδου καί τοῦ θανάτου.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι κα­τε­νί­κη­σε καὶ τὸ κέ­ντρο τοῦ θα­νά­του, τὴν ἁ­μαρ­τί­α —γι­α­τὶ δι­ὰ τῆς ἁ­μαρ­τί­ας εἰ­σῆλ­θε ὁ θά­να­τος.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι κα­τέ­λυ­σε τὰ ἔρ­γα τοῦ δι­α­βό­λου· ὅ­τι κα­τήρ­γη­σε καὶ συ­νέ­τρι­ψε καὶ αὐ­τὸν τὸν δι­ά­βο­λο, τὸν προ­αι­ώ­νι­ο ἐ­χθρό μας: «Ἀ­νέ­στη Χρι­στὸς καὶ πε­πτώ­κα­σι δαί­μο­νες».
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅτι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός μᾶς ἐλύτρωσε ὅλους ἀπό τούς τρεῖς μεγάλους ἐχθρούς μας, τόν διάβολο, τήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι ἡ Ἀ­θα­να­σί­α ἔ­γι­νε ἡ δευ­τέ­ρα φύ­ση στὸν ἄν­θρω­πο, ὅ­τι ὁ ἄν­θρω­πος ἀ­πὸ θνη­τὸς καὶ πε­πε­ρα­σμέ­νος γί­νε­ται ἀ­θά­να­τος καὶ αἰ­ώ­νι­ος.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι ὁ ἀ­να­στὰς Κύ­ρι­ός μας, μᾶς ἐ­λευ­θέ­ρω­σε ἀ­πὸ τὰ ὀ­δυ­νη­ρὰ καὶ ἀ­νέλ­πι­δα δε­σμὰ τῆς ἀ­πελ­πι­σί­ας, τῆς ἀ­πο­γνώ­σε­ως, τῆς κα­τα­δί­κης.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι ὁ ἀ­να­στὰς Κύ­ρι­ός μας, μᾶς ἀ­πέ­δει­ξε μὲ τὴν λα­μπρο­φό­ρο Ἀ­νά­στα­σή Του τὴν ἀ­πύ­θμε­νη καὶ ἄ­πει­ρη καὶ ἀ­πα­ρά­μιλ­λη φι­λαν­θρω­πί­α τοῦ Θε­οῦ Πα­τέ­ρα μας.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι ἡ λύ­τρω­ση, ἡ ἄ­φε­ση τῶν ἁ­μαρ­τι­ῶν μας εἶ­ναι τὸ και­νὸν γε­γο­νός· ὅ­τι εἶ­ναι τὸ πρα­γμα­τι­κὸ καὶ ὀ­ντο­λο­γι­κὸ γε­γο­νὸς μέ­σα στὴν ἱ­στο­ρί­α· ὅ­τι εἶ­ναι τὸ φι­λαν­θρω­πό­τα­το γε­γο­νὸς τῆς θεί­ας Οἰ­κο­νο­μί­ας.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι ὁ ἄν­θρω­πος μπο­ρεῖ πλέ­ον νὰ γί­νει καὶ πά­λι παι­δὶ τοῦ Θε­οῦ, καὶ μά­λι­στα κα­τὰ χά­ριν Θε­ός.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι ὁ ἄν­θρω­πος μπο­ρεῖ νὰ βι­ώ­σει τὴν ἀ­λη­θι­νὴ καὶ οὐ­ρά­νι­α χα­ρά, τὴν ἀ­λη­θι­νὴ καὶ ἀ­νε­κλά­λη­τη ἐ­σω­τε­ρι­κὴ ἀ­νά­παυ­ση καὶ εὐ­φρο­σύ­νη, τὴν πά­ντα νοῦν ὑ­πε­ρέ­χου­σα εἰ­ρή­νη, τὴν κα­τὰ Θε­ὸν σώ­ζου­σα σο­φί­α, τὴν ἄ­νευ ὅ­ρων καὶ ὁ­ρί­ων ἐ­μπι­στο­σύ­νη καὶ ἐλ­πί­δα στὸν οὐ­ρά­νι­ο Πα­τέ­ρα Του.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι ὁ σκο­πὸς τοῦ ἀν­θρώ­που δὲν μπο­ρεῖ νὰ εἶ­ναι ἄλ­λος ἀ­πὸ τὴν ἀ­κόρεστη καὶ ἀ­τε­λεύ­τη­τη ἐ­να­τέ­νι­ση καὶ ἀ­πό­λαυ­ση τῆς ἀ­κτί­στου δό­ξης τοῦ Προ­σώ­που τοῦ ἀ­να­στη­μέ­νου Χρι­στοῦ μας.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι ἔ­χει νό­η­μα ἡ ζω­ή μας, ἡ ἀ­φι­έ­ρω­σή μας, ἡ ἄ­σκη­σή μας, ἡ προ­σευ­χή μας, ἡ νη­στεί­α μας, ἡ με­τά­νοι­ά μας, ἡ ἀ­γά­πη μας, ἡ ἐλ­πί­δα μας, ἡ ὕ­παρ­ξή μας.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι ὑ­πάρ­χει ἀ­κρι­βο­δί­και­η ἀ­ντα­πό­δο­ση τῶν λό­γων καὶ τῶν ἔρ­γων μας· ὅ­τι ὑ­πάρ­χει κρί­ση καὶ κρι­τή­ρι­ο· ὅ­τι ὑ­πάρ­χει αἰ­ω­νί­α κό­λα­ση καὶ αἰ­ώ­νι­ος πα­ρά­δει­σος· ὅ­τι ὑ­πάρ­χει ἡ Βα­σι­λεί­α τοῦ Θε­οῦ.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι ὑ­πάρ­χει ἀ­νά­στα­ση νε­κρῶν· ὅ­τι θὰ ἀ­να­στη­θοῦ­με ὅ­λοι μὲ τὰ σώ­μα­τά μας καί τίς ψυχές μας τὴν ἡ­μέ­ρα τῆς Κρί­σε­ως καὶ κα­τὰ τὰ ἔρ­γα μας ἢ θὰ εἰ­σέλ­θου­με στὴν Βα­σι­λεί­α τοῦ Θε­οῦ, ἀ­πο­λαμ­βά­νο­ντας τὴν Χά­ρη Του ἢ θὰ κα­τα­λή­ξου­με στὴν αἰ­ω­νί­α κό­λα­ση, ὑ­φι­στά­με­νοι τὴν ἀ­πελ­πι­σί­α τῆς ἀ­που­σί­ας Του.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι ἡ Ἀ­νά­στα­ση τοῦ Χρι­στοῦ μας ἀ­πο­τε­λεῖ τὴν ἀ­κα­τα­μά­χη­τη δύ­να­μη καὶ τὴν πα­ντο­δυ­να­μί­α τῆς Ἐκ­κ­λη­σί­ας μας.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅ­τι γιά τόν πιστό χριστιανό ὅλη ἡ ζωή του εἶναι Πάσχα καί Ἑορτή, γιατί ὅλη ἡ ζωή του φωτίζεται, χαριτώνεται καί ἁγιάζεται ἀπό τήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ μας.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει ὅτι ἐνεκρώθη ὁ θάνατος, ἐλύθη ἡ φθορά, ἔπαυσε ἡ κατάρα, ἀνέτειλε ἡ ἀθανασία, ἠνέωκται ὁ Παράδεισος.
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!…» Ση­μαί­νει τήν θανάτωση τοῦ διαβόλου, τήν αἰχμαλωσία τῶν ἀκαθάρτων δαιμόνων, τήν σωτηρία τῶν χριστιανῶν, τήν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν.
 
Γι­ὰ ὅ­λους αὐ­τοὺς τοὺς λό­γους, ὅ­λος ὁ πι­στὸς λα­ὸς τοῦ Θε­οῦ —παρά τίς τεράστιες δυσκολίες καί τούς μεγάλους πειρασμούς πού βιώνουμε— εἴ­μα­στε ἔ­μπλε­οι χα­ρᾶς καὶ εὐ­φρο­σύ­νης, ἐλ­πί­δας καὶ ἀ­να­παύ­σε­ως· γι­α­τὶ «Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη…» ση­μαί­νει ὅ­τι ὁ ἀ­να­στὰς Κύ­ρι­ός μας εἶ­ναι —καὶ πρέ­πει νὰ εἶ­ναι— τὸ καύ­χη­μά μας καὶ ἡ δύ­να­μή μας: ὅ­λη ἡ ζω­ή μας καὶ ὅ­λη ἡ ἀ­γά­πη μας, ὅ­λη ἡ ἀ­λή­θει­ά μας καὶ ὅ­λη ἡ ἀ­νά­παυ­σή μας, ὅ­λη ἡ χα­ρά μας καὶ ὅ­λη ἡ λα­χτά­ρα μας, ὅ­λη ἡ μέ­ρι­μνά μας καὶ ὅ­λη ἡ ἀ­να­ζή­τη­σή μας, ὅ­λη ἡ τω­ρι­νὴ καὶ αἰ­ω­νί­α ὕ­παρ­ξή μας.
 
Ἀφῆστε, λοι­πόν, τόν λαό μας (ὅλοι ἐσεῖς οἱ ὀρθολογιστές καί οἱ κατ’ ὄνομα μόνον χριστιανοί, πού δέν παύετε νά μειώνετε καί νά προσβάλλετε τήν ὀρθόδοξη πίστη μας), νά εἶναι ἀναστάσιμος καί ὀρθόδοξος, καί νά πιστεύει καί νά ἐλπίζει στόν Ἀναστάντα Κύριο καί Θεό του καί ἡ ζωή του νά εἶναι μία συνεχής Ἑορτή. Μή σκοτώνετε τήν Ἐλπίδα καί τήν χαρά καί τήν εἰρήνη ἀπό τούς ἀνθρώπους. Νά γνωρίζετε καλά, ὅλοι ἐσεῖς, ὅτι ὁ Ἀναστάς Κύριός μας ἔχει τόν πρῶτο καί τόν τελευταῖο λόγο στή ζωή μας καί στήν ὅλη ἀνθρώπινη ἱστορία. Ἡ φήμη σας καί ἡ δόξα σας, ὅπως κάθε ἀνθρώπινη δόξα, εἶναι πρόσκαιρη καί ἐφήμερη, πού θά ξεχασθεῖ καί θά χαθεῖ.
 
Κράτησε, λαέ τοῦ Θεοῦ, εὐλογημένε καί προδομένε, ταλαιπωρημένε καί ἀδικημένε, ζωντανή τήν πίστη σου στόν Ἀναστάντα Χριστό· κράτησε τόν Χριστό στό κέντρο τῆς καρδιᾶς καί τῆς ζωῆς σου· κράτησε, ἐπίσης, ὡς μόνο χαιρετισμό στίς καθημερινές σου ἀναστροφές μέχρι τήν Ἀνάληψη, τόν ἀναστάσιμο καί πασχάλιο χαιρετισμό «Χριστός Ἀνέστη – Ἀληθῶς Ἀνέστη!».
 
Ὁ Χριστός μας ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ (Ἀποκ. στ΄ 2). Καί δέν θά νικήσει μόνον στό τέλος τοῦ κόσμου θριαμβευτικά, ἔνδοξα, ὁριστικά καί αἰώνια. Νικᾶ καί σήμερα καί κάθε μέρα καί παντοτεινά. Παραμένοντας μέ τόν Χριστό μας, εἴμαστε μόνιμα μέ τόν Αἰώνιο Νικητή.
 
Μυριάκις καί ἀπειράκις δόξα στόν Ἀναστάντα Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό!
 
«Χρι­στὸς Ἀ­νέ­στη, Ἀ­λη­θῶς Ἀ­νέ­στη!»
____________________
 
Βοηθήματα:
 
«Ἄν­θρω­πος καί Θε­άν­θρω­πος», Ἀρ­χιμ. Ἰ­ου­στί­νου Πό­πο­βιτ­ς, Ἐκ­δοτικός Οἶκος «Ἀ­στήρ», Ἀθήνα 1974
 
«Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι», Ἐκδ. Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου, Ἅγιον Ὄρος 2005
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου